301 Moved Permanently

Moved Permanently

The document has moved here.

Yazı Detayı
28 Ekim 2020 - Çarşamba 10:29 Bu yazı 63 kez okundu
 
Özlem
Nadire TATLI
 
 

“Özlem” güzel bir isimdir. Anlamını içinde barındırır. Sevgi gibi, nefret gibi, şefkat gibi insana ait bir sözcük. Hayatımızda hangimiz birine, bir şeye, bir yere özlem duymamışızdır? Hayat aslında başladığından itibaren özlemlerle doludur. Bir bebeği düşünün ilk özlemi annesinin memesidir. Bir bebeği memeden kesmek ne zordur? Meme ucuna acı biber sürerek, bebeği derin bir özlem duygusu içine iter, ilk acısıyla da tanıştırmış oluruz. Sonrası aşama aşama gelir; Ana ocağından ayrılmak, okulundan ayrılmak, ilk sevgilinden ayrılmak, çok sevdiğin mahalleni ve arkadaşlarını ardında bırakmak, çocuğunu yuvadan uçurmak, ebeveynlerini sonsuzluğa uğurlamak. Kimi özlemler geçicidir, kimi ise yaşam boyu bir gölge gibi takip eder insanı. Üzerine toprak örttüğün yakınının özlemi hiç bitmez, hep içinde bir yerde yaşar. Hiç kimse mahallesindeki çocukluk arkadaşına sürekli bir özlem duymaz. Bir süre sonra unutur gidersin.

Bir de yerinden, yurdundan gidenlerin özlemi hiç dinmez. “Burnumda tütüyor” derler ya öyle bir özlemdir toprağına, yuvana duyduğun özlem. Gördüğün nesneler, izlediğin filmdeki bir kare, dinlediğin bir müzik tınısı, kendi dilinde duyduğun her bir sözcük, bazen yıllar önce altında dinlendiğin bir ağaç gölgesi, sevgilinin verdiği ilk çiçek, burnuna gelen tarhana kokusu seni alır oralara atıverir. İçinde hep bir “eve dönme” özlemi... Ne geldiğin yerden kopabilirsin ne de gittiğin yere ait olabilirsin. Arafta kalmak gibidir göçmen olmak.

Bazen insan kendi isteğiyle terk eder bulunduğu toprakları. Bir hayal için, bir adam ya da kadın için, etrafını kuşatan, boğan baskı bulutundan kaçmak için alır başını gidersin başka diyarlara. Doğup büyüdüğün yerle arana bir uçurum koyarsın. Sadece bunalmaktan değil, yeni şeyler yaratma isteğinden kaynaklanır evin konforlu alanından ayrılmak. Evden kovulanla, evden kaçanın yeni yaşamıyla hissettikleri farklıdır, ama özlem duyguları benzeşir. Ne kadar nefret ederek ayrılsanız da illa ki özlediğiniz bir şeyler olur geldiğiniz yere ait. Bir kuzu melemesi, sobanın üzerinde kızaran ekmeğin kokusu, ocakta pişen bulgur pilavı. Yediğiniz dayakların etkisi zayıflarken, dağlarında yürüdüğünüz toprağın kokusu burnunuza daha çok gelir.

Bazen geri döner insan. Hayat istediğini vermemiş, özlem duygusu ağır basmış ya da koşullar değişmiştir. Ama ne döndüğü yer bıraktığı gibi ne de kendisi gittiğindeki aynı kişidir. Özlemlerinde yaşattığı yere hiç kavuşamaz insan. Tıpkı suyun, nehir yatağındaki bir noktadan bir kez geçmesi gibi...

 
Etiketler: Özlem,
Yorumlar
Haber Yazılımı